Το τελεσίγραφο Τραμπ στο Ιράν (που εκπνέει σε λίγες ώρες) να «ανοίξει» τα Στενά του Ορμούζ εντός 48 ωρών (απειλώντας ότι θα πλήξει μαζικά τις ιρανικές ενεργειακές υποδομές) απορρίπτεται από την Τεχεράνη και ο Τραμπ -πλην απροόπτου- θα στριμωχτεί μεταξύ δυο αδιέξοδων επιλογών: α) την εξοντωτική για την παγκόσμια οικονομία κλιμάκωση επιχειρήσεων με (εκατέρωθεν) επιθέσεις σε ενεργειακές και άλλες κρισιμότατες υποδομές, ή β) μια ταπεινωτική οπισθοχώρηση με μονομερή κήρυξη εκεχειρίας – που όμως θα την παρουσιάσει σαν αμερικανική νίκη. Το Ιράν έχει δηλ. στρατηγικό συμφέρον, όχι να συνθηκολογήσει ή να «ανοίξει» τα Στενά Ορμούζ, αλλά να παρασύρει τις ΗΠΑ σε ένα «νέο Βιετνάμ» πολέμου φθοράς και να εμφανιστεί διεθνώς ως ο πραγματικός νικητής – και μαζί του όλος ο αντιδυτικός «Άξονας της Αντίστασης» (Ρωσία, Κίνα κλπ).
Και τα δυο σενάρια αποτελούν εφιάλτη για τη Δύση και ειδικά για την Ευρώπη, ιδίως αν συνδυαστούν με τυχόν απόφαση των ΗΠΑ (την «επόμενη μέρα») για σταδιακή αποχώρηση από τη Μ.Ανατολή. Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγήσει σε πλήρη αναθεώρηση της αρχιτεκτονικής ασφάλειας ολόκληρης της περιοχής ανάλογα με το τέλος του πολέμου. Την ίδια ώρα ο γνωστός «επιτήδειος ουδέτερος», η Τουρκία, κινείται εκ νέου ενεργά, ώστε να αποκομίσει κέρδη υπό οποιοδήποτε σενάριο έκβασης του πολέμου. Σε κάθε εξάλλου περίπτωση προετοιμάζει το έδαφος για να ακυρώσει τα πρόσφατα στρατηγικά κέρδη του Ελληνισμού (Πάτριοτ στην Κάρπαθο, ενίσχυση άμυνας Κυπριακής Δημοκρατίας).
