Επειδή η «αποτρεπτική στρατηγική» μας δεν αποτρέπει την #Τουρκία, αντιπροτείνω ένα δόγμα της «ελάχιστης εξασφαλισμένης αποτροπής» που δεν απαιτεί ισάριθμους εξοπλισμούς και δαπάνες αλλά τη διασφαλισμένη (υπό οποιεσδήποτε συνθήκες) ικανότητα καταστρεπτικού ανταποδοτικού πλήγματος στον αντίπαλο.
-Έχω εξηγήσει -στο βιβλίο μου και χθες στο Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών- ότι η θεωρούμενη «αποτρεπτική στρατηγική» που ακολουθούμε ουσιαστικά απέτυχε, αφού ούτε απέτρεψε,ούτε περιόρισε τις αναθεωρητικές αξιώσεις της Τουρκίας. Απεναντίας αυτές διευρύνθηκαν θεαματικά και διευρύνονται καθημερινά.
-Στους φοιτητές στρατηγικών σπουδών διδάσκουμε ότι για να καταστεί αξιόπιστη η αποτροπή απαιτείται υποχρεωτικά -με προϋπόθεση τη στρατιωτική ικανότητα της χώρας και την επίδειξη αταλάντευτης πολιτικής αποφασιστικότητας (βλ.παρακάτω)- να πεισθεί ο αντίπαλος ότι τα επιθετικά του σχέδια έχουν καταστεί στρατηγικά ασύμφορα για τον ίδιο και κατά συνέπεια να απόσχει ή να παραιτηθεί από την υλοιποίησή τους.
-Λόγω της διευρυνόμενης διαφοράς μεγεθών, διατιθέμενων πόρων και υπαρχόντων αποθεμάτων, είναι προφανές ότι η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να συναγωνιστεί την Τουρκία σε απόλυτους αριθμούς και μεγέθη. Γι αυτό ακριβώς της ταιριάζει ένα δόγμα της ελάχιστης εξασφαλισμένης αποτροπής που δεν απαιτεί την απόκτηση ισάριθμου επιπέδου αμυντικών δαπανών και εξοπλισμών με τον αντίπαλο. Απαιτεί όμως την διασφάλιση, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες εχθρικής επίθεσης, της ικανότητας αποτελεσματικού δεύτερου (ανταποδοτικού) πλήγματος.
-Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και στο χειρότερο σενάριο (μιας αιφνιδιαστικής επίθεσης ή επιλεκτικών πυραυλικών και άλλων πληγμάτων), θα έχουν επιβιώσει αρκετά επιχειρησιακά συστήματα, ώστε η χώρα να ανταπαντήσει με άμεσα και ακόμη πιο καταστροφικά πλήγματα επί του εχθρικού εδάφους. Ένα τέτοιο δόγμα λειτουργεί αποτρεπτικά διότι ο αντίπαλος οδηγείται να πεισθεί ότι αν υποπέσει στο λάθος να επιτεθεί, θα υποστεί υπό οποιεσδήποτε συνθήκες απαγορευτικά για τον ίδιο πλήγματα και ζημίες.
– Ασφαλώς απαιτούνται προς τούτο:
1.οπλικά συστήματα που πληρούν κυρίως δυο κριτήρια : —-αφενός διασφαλίζουν στον ύψιστο δυνατό βαθμό τη δυνατότητα καθοριστικών πληγμάτων στον αντίπαλο —όπως κατ’εξοχήν τα όπλα stand off υψηλής ακριβείας — που είναι σε θέση να προσβάλουν στόχους υψηλής στρατηγικής αξίας στο έδαφος του αντιπάλου (στρατιωτικούς, οικονομικούς, ενεργειακούς, κρίσιμες υποδομές, «διεθνούς ενδιαφέροντος» κλπ) —και αφετέρου μπορούν να «επιβιώσουν» (survivability) σε ικανό αριθμό, μετά από ένα αιφνιδιαστικό πρώτο εχθρικό πλήγμα. Και τούτο προκειμένου να επιφέρουν άμεσα τέτοιας έκτασης τιμωρητικά πλήγματα στον εχθρό, ώστε να αποτραπεί από τα σχέδιά του.
2.να εκπέμπει σταθερά η χώρα πολιτική αποφασιστικότητα να υπερασπιστεί έμπρακτα τα συμφέροντά της, χωρίς αμφισημίες και διστακτικότητα. Οι επιδόσεις μας εδώ πάσχουν βαρειά. Δυστυχώς εκπέμπονται προς τη γείτονα πολλά μηνύματα αναποφασιστικότητας, τα οποία, τόσο από αρμόδιους όσο και από τα ΜΜΕ της αντίπαλης πλευράς, ερμηνεύονται ως ελληνική φοβικότητα και υποχωρητικότητα. Όμως η αποτροπή αποτελεί κατά κύριο λόγο μια αναμέτρηση αποφασιστικότητας.
– Η τουρκική επιθετικότητα δεν αποτρέπεται όταν η χώρα μας δίνει την εντύπωση ότι ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την «ηρεμία» της («ήσυχα καλοκαίρια», «προς Θεού, όχι ένταση» , «θέλετε πόλεμο»; κλπ) και, κυρίως, την προκρίνει ως στόχο υπέρτερο της προώθησης των εθνικών συμφερόντων, ίσως μάλιστα ακόμη και της εδαφικής ακεραιότητας. ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΙΟΛΙΣΘΗΤΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΜΕΣΗ ΣΥΝΕΤΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΔΟΞΗΣ, ΕΞΥΠΝΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ
μέσω @YouTube
