Που περιμένεις να καταλήξεις όταν βαδίζεις χωρίς συγκροτημένο σχέδιο και δηλώνεις (και ενεργείς με) αποστροφή απέναντι στη συναλλακτική πολιτική (δηλ. δεν διαπραγματεύεσαι και περιμένεις από το διεθνές δίκαιο να σου βρει με κάποιο μαγικό τρόπο λύσεις); Ή όταν δεν αναδεικνύεις τις ομοιότητες του αναθεωρητισμού μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν – δηλ. κατακεραυνώνεις μεν τη Ρωσία, αλλά αποσιωπάς πλήρως την τουρκική απειλή – ενώ είναι ιστορική η ευκαιρία να την αναδείξεις και να καταπολεμήσεις τα «δύο μέτρα και σταθμά»;
Οι πιέσεις που δεχόμαστε (Financial Times, 21/4/24) αποδεικνύουν την αδυναμία μας να αξιοποιήσουμε μια σημαντική ευκαιρία για να πιέσουμε ώστε να αποδεχθούν οι εταίροι μας ότι δύο τουλάχιστον κ-μ της ΕΕ απειλούνται εξίσου με τα ανατολικά και βόρεια μέλη της, όχι όμως από τη Ρωσία αλλά από την Τουρκία.
Όταν ο γείτονάς μας αμφισβητεί τα νησιά μας δεν θα έπρεπε καν να μας ασκούνται ευρωπαικές πιέσεις για παραπέρα αποδυνάμωση της ελληνικής άμυνας. Δεν βρισκόμαστε στην Ιβηρική χερσόνησο και δεν μας περισσεύουν  τα αντιαεροπορικά συστήματα Πάτριοτ προς ενίσχυση της Ουκρανίας, όσο κι αν επί της αρχής συμπαρατασσόμαστε με μια ευρωπαική χώρα (αν και μη μέλος) που δέχεται βίαιη επίθεση.
Ως θέμα αρχής, η στήριξη (και μάλιστα χωρίς απτό αντάλλαγμα) δεν είναι νοητή αν δεν υπάρξει πρώτα δέσμευση της ΕΕ ότι η συνδρομή προς μια χώρα-μέλος η οποία υφίσταται εισβολή στο έδαφός της θα καλύπτει οποιονδήποτε εισβολέα : ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ των εξωτερικών ευρωπαικών συνόρων κι αν εκδηλωθεί η επίθεση, από ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΕΙΣΒΟΛΕΑ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ.