Απέναντι στην παρασπονδία των Σκοπίων δεν χωρούν μικροκομματικές αντιπαραθέσεις. Όπως κάθε κρίσιμο ζήτημα απαιτεί να εκκινήσουμε από τον στρατηγικό στόχο μας στα Βαλκάνια: να πρωταγωνιστούμε στη δημιουργία μιας φιλικής ζώνης σταθερότητας και συνεργασίας. Με λάθος κινήσεις κινδυνεύουμε να συμβάλουμε στο αντίθετο: σε μια ζώνη η οποία θα μας εχθρεύεται βαθειά και θα δορυφοροποιηθεί στο αναθεωρητικό άρμα της Τουρκίας με οχήματα τη «Μεγάλη Αλβανία» και μια ανθελληνική Βόρεια Μακεδονία.

Η αποφασιστική εναντίωση/βέτο του Κώστα Καραμανλή στο Βουκουρέστι το 2008 εξασφάλισε στη χώρα μας μια ισχυρή διαπραγματευτική θέση, έτσι ώστε να επιδιώξει μια εθνικά ικανοποιητική λύση του προβλήματος του ονόματος. Χάρις σ’αυτή (και μια λογικότερη ηγεσία στα Σκόπια) συμφωνήθηκε στις Πρέσπες η βελτιωμένη συνταγματική ονομασία της γειτονικής χώρας «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» (καλύτερη προφανώς από την «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» που λίγα κράτη σέβονταν ακόμη τότε, και τη χειρότερη όλων «Δημοκρατία της Μακεδονίας» την οποία είχαν υιοθετήσει οι περισσότερες χώρες της γης).

Παρά τα μειονεκτήματά της, η Συμφωνία των Πρεσπών θα μπορούσε να βελτιωθεί προοδευτικά μέσα από τις κατάλληλες κινήσεις και την αξιοποίηση της ευρωπαικής πορείας του βόρειου γείτονά μας, κάτι το οποίο μόνο τώρα φαίνεται να ανακαλύπτεται.  Σε κάθε περίπτωση η χώρα μας χρειάζεται μια ολοκληρωμένη στρατηγική που συνδυάζει τους ευρωπαικούς μοχλούς πίεσης με συνετές εθνικές κινήσεις. Δεν μπορεί να αφήνει αναπάντητες τις συμπεριφορές μονομερούς αθέτησης διεθνών συμφωνιών από γείτονές της, όπως η τρέχουσα από πλευράς Σκοπίων αλλά και της Αλβανίας σε σχέση με τη Συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ Κ.Καραμανλή -Σ.Μπερίσα του 2009. Ούτε της αρμόζει να εκτονώνεται με υποτιμητικές αναφορές σε «κρατίδια», «ποντίκια» κλπ. Η βελτίωση/ επιβεβαίωση/ ή χειροτέρευση της Συμφωνίας θα εξαρτηθεί τελικά από ένα οργανωμένο σχέδιο σύζευξης εθνικών κινήσεων με ουσιαστικές  (και όχι ευχολογικές) παρεμβάσεις στα Σκόπια από τη Δύση και άλλους κρίσιμους παράγοντες…