Η χώρα μας πρέπει να θέσει 3 στρατηγικούς στόχους:
- άρση των τουρκικών διεκδικήσεων επί ελληνικού ΕΔΑΦΟΥΣ,
- διεκδίκηση μιας ΑΟΖ μέχρι 500.000 τ.χλ.,
- μια Κύπρος που δεν θα ελέγχεται από την Άγκυρα, χωρίς δηλ.τα «επεμβατικά δικαιώματα»που ονειρεύεται ΚΑΙ επί των ελεύθερων εδαφών.
ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΕΡΑ:
- Βασική αρχή μιας επικερδούς συμφωνίας είναι να ξεκινάς με μαξιμαλιστικές θέσεις ώστε να έχεις περιθώρια ελιγμών στη συνέχεια. Είναι αντιπαραγωγική η εμμονή με τις «κόκκινες γραμμές»(δηλ. τελευταίες γραμμές υποχώρησης)αντί για επικέντρωση στα επιδιωκόμενα ΚΕΡΔΗ.Όσο πιο κοντά φτάσεις στον στόχο, τόσο καλύτερος διαπραγματευτής είσαι.
- Η Τουρκία σήμερα δείχνει να έχει «κουραστεί» με αυτό που θεωρεί «ελληνική υπεκφυγή και αναβλητικότητα». Θέλει τα «ήρεμα νερά» να οδηγήσουν σε «λύσεις» και χωρίς αυτές θα επανέλθει σε οξύτερες απειλές (διεύρυνση αντί για άρση του casus belli). Προοπτικά επιδιώκει δια των απειλών χρήσης βίας να πιέσει Ελλάδα και Κύπρο για να της «παραδώσουν με το στιλό» όσα διεκδικεί.
- Η αποκλειστική μας εμμονή με το Διεθνές Δίκαιο οδηγεί σε παθητικότητα και αναμονή μιας αυτόματης και «δίκαιης λύσης» ως «μάννα εξ ουρανού»,που όμως επί 50+ χρόνια δεν επέρχεται. Μάλιστα ζούμε πλέον σε ένα κόσμο ημιάναρχο, συγκρουσιακό και άρα επικίνδυνο, με τις ΗΠΑ να αποποιούνται τον ιστορικό ρόλο τους ως στυλοβάτη της σταθερότητας συνόρων και αξιόπιστου εγγυητή της ευρωπαικής ασφάλειας.
- Αντιπαραγωγική είναι και η απίστευτη επίσημη θέση μας ότι ακολουθούμε πολιτική «ανιδιοτελή» και «μη-συναλλακτική»! Αντίθετα, όλοι στην υφήλιο διαπραγματεύονται ακατάπαυστα με κύριο στόχο την προώθηση των εθνικών συμφερόντων. Η κυρίαρχη μέθοδος είναι ο συναλλακτικός διάλογος, ιδίως σήμερα.
- Πρέπει εξάλλου να μάθουμε να διαπραγματευόμαστε κι εμείς με το μυαλό κι όχι με την καρδιά. Ούτε να περιμένουμε από οποιαδήποτε συμμαχική δύναμη να λύσει με μαγικό ραβδί τα θέματά μας με την Τουρκία. Επείγει αντίθετα ΕΜΕΙΣ να σχεδιάσουμε με ποιό συγκεκριμένο τρόπο θα μπορέσουμε να ζήσουμε ασφαλέστεροι και να αποκομίσουμε κέρδη σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση.
- Ως θέμα αρχής, ορθά τασσόμαστε με την Ουκρανία. Όμως αεροβατήσαμε προβλέποντας λανθασμένα το «τέλος των αναθεωρητισμών». Εξάλλου υπερβάλαμε πρωταγωνιστώντας στη στήριξη ενός μη-μέλους της ΕΕ/ΝΑΤΟ χωρίς επιδίωξη ανταλλαγμάτων (όπως πχ θεσμικές δεσμεύσεις για έμπρακτη αλληλεγγύη ΕΕ και εγγυημένη συνδρομή των κ-μ της απέναντι σε ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ εισβολέα και ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ σημείο επίθεσης κατά των ευρωπαικών συνόρων. Τέλος, η «σωστή πλευρά της Ιστορίας» αναδεικνύεται δυστυχώς από την έκβαση και τον νικητή του πολέμου, εξέλιξη (βλ. σχέδια Τραμπ) που μάλιστα ουδόλως συνάδει με τα ελληνικά συμφέροντα (λόγω της αναγνώρισης αλλαγής συνόρων δια της βίας).
- Τέλος, η «επιτυχία του Ελσίνκι» (1999) είναι ένας μύθος που κακώς αναπαράγεται ως πρότυπο. Η μόχλευση της συμμετοχής μας στην ΕΕ ήταν μεν ως στόχος ορθός -γι αυτό και εμείς ως κυβέρνηση το 2004-9 την συνεχίσαμε με βελτιώσεις. Όμως η πολιτική Κ. Σημίτη έπασχε πολλαπλά:
- ενώ υποτίθεται ότι στο Ελσίνκι αποσυνδέθηκε η ένταξη της ΚΔ από την επίλυση του Κυπριακού, στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο: παραχωρήθηκε το δικαίωμα επιβολής (όχι διαπραγμάτευσης) μιας λύσης στον ΓΓ του ΟΗΕ (Σχέδιο Ανάν), ενώ παράλληλα είχαν δοθεί κατ’ιδίαν διαβεβαιώσεις για το αντίθετο, όπως αποδεικνύεται από το ότι η τότε κυβέρνηση τάχθηκε ενθουσιωδώς και εκβιαστικά υπέρ του Σχεδίου Ανάν. Κι αυτό όταν το Σχέδιο, αντίθετα, απορρίφθηκε στη συνέχεια πανηγυρικά από τους Ελληνοκύπριους.
- Η απόφαση στο Ελσίνκι καλούσε εξάλλου την Τουρκία να ρυμουλκήσει τη χώρα μας στη Χάγη για «ανοιχτά συνοριακά και σχετικά θέματα» (δηλ. για όποιο σχεδόν θέμα θα επιθυμούσε, ακόμη και για να κρίνουν διεθνείς δικαστές την ελληνικότητα των νησιών!).
- Οι «διερευνητικές επαφές» που εγκαινιάστηκαν τότε,ουδόλως συνιστούσαν «σπουδαία ευκαιρία» που χάθηκε. Εκτός αν θεωρηθεί «ευκαιρία» η μονομερής υποβολή προς αποδοχή από την Άγκυρα εναλλακτικών σχεδίων διαφοροποιημένης (6,10,ή 12νμ) επέκτασης των ελληνικών χ.υ., και μάλιστα χωρίς κανένα αντάλλαγμα
Διαβάστε ολόκληρη την συζήτηση εδώ
